Bulimia

Słowo bulimia w dosłownym znaczeniu oznacza „jedzenie jak wół”, jest to zespół charakteryzujący się okresowymi napadami obżarstwa i nadmierną koncentracją na kontroli masy ciała. Chorzy na tą chorobę bardzo często się przejadają, następnie zaś stosują sposoby kontrolowania wagi ciała, które niekorzystnie wpływają na zdrowie.

Jest to choroba psychiczna, a chorzy na nią często czują się głodni nawet bezpośrednio po posiłku. Zdarza się również, że po wymiotach odczuwają tak wielką ulgę, że przejadają się tylko po to aby ponownie je wywołać. Większość chorych na bulimię to kobiety.

Bulimię możemy podejrzewać kiedy kobieta:

większość swojej uwagi skupia na sylwetce i wadze
wykonuje bardzo wyczerpujące ćwiczenia fizyczne
ma nawracane okresy żarłoczności minimum dwa razy w tygodniu, wtedy zjada ogromne ilości pokarmu
regularnie stosuje metody zapobiegające zwiększaniu masy ciała, takie jak : prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających i moczopędnych, ścisła dieta

Bulimia dzieli się na dwa typy. Pierwszy z nich to typ „przeczyszczający się” to znaczy taki w którym po napadzie żarłoczności następuje prowokowanie wymiotów jak również używanie środków przeczyszczających. Drugi to typ w którym osoby ograniczają ilość spożywanych pokarmów do minimum, często kończy się to też głodówkami.

Na podstawie występujących objawów możliwe jest zdiagnozowanie choroby, jednak przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć uszkodzenie mózgu lub schizofrenię, które także mogą być przyczynami nadmiernego łaknienia.

Objawy fizyczne i psychiczne bulimii:

opuchlizna twarzy i policzków
awitaminoza
niechęć do samej siebie
stany depresyjne
poczucie wstydu i upokorzenia
ospałość i zmęczenie
uszkodzenie szkliwa zębów
sucha skóra
nieregularne miesiączki albo ich brak
niepokój
osłabienie serca, wątroby i układu pokarmowego
psychiczne uzależnienie od środków przeczyszczających i odwadniających

Przyczyny bulimii:

brak samoakceptacji
konflikty rodzinne
uszkodzenie ośrodka sytości w mózgu
zaburzenia mechanizmów samoregulacji i samokontroli

Okresem, który szczególnie predysponuje do zaburzeń odżywiania jest okres młodzieńczy między 12 -14 i 18 - 21 rokiem życia. Występująca w tym czasie duża aktywność hormonalna, intensywny rozwój fizyczny oraz wzrost zainteresowań i rozwój myślenia abstrakcyjnego powoduje narastanie okresu indywidualizacji i separacji.

W leczeniu bulimii stosuje się głównie psychoterapię. Mniejsze zastosowanie znajdują leki depresyjne (podwyższające poziom serotoniny). Psychoterapia może być prowadzona indywidualnie lub dotyczyć całej rodziny. Może to być także terapia grupowa.

Leczenie bulimii w poradniach polega na:

zastosowaniu indywidualnych zaleceń dietetycznych normalizujących sposób odżywiania
założeniu regulatorów akupunkturowych (wymiar regulatora 0,22 x 1,7mm)
znacznie zmniejszających one napady głodu
zastosowanie leków (homeopatia lub zioła) powodujących wyciszenie organizmu i jego większą odporność na stres.